Codzienna praktyka · Zgłębianie filozofii Udaya Kumara

Pamiętaj o Stwórcy w każdym doświadczeniu.

Jesteśmy Stwórcą. Stworzyliśmy tę grę doświadczeń i weszliśmy do niej. Ponieważ określiliśmy jej cały zamysł przed wejściem, nie możemy zmienić go od wewnątrz gry. Pozostawiliśmy nasze nieograniczone moce, aby doświadczać życia. Z tymi mocami nie potrzebowalibyśmy ciał, jedzenia, samochodów ani domów. Gdyby każdy mógł natychmiast stworzyć wszystko, gra by się rozpadła, a doświadczenia straciłyby sens. W wyjaśnieniu Udaya wchodzimy dobrowolnie, aby żyć z potrzebami, relacjami i ograniczeniami gry, pozostając tym samym Stwórcą.

Zacznij od zrozumienia historii Twórcy i gry. Następnie wróć do tego w prawdziwej scenie: nieporozumienia, zmienionego planu lub chwili radości. Pamiętaj o tym samym Stwórcy w sobie i w zaangażowanych w to ludziach. Poniższe przykłady pomagają połączyć zrozumienie z uczestnictwem; możesz je odkrywać we własnym tempie.

„Jestem Stwórcą, który wszedł do gry”. W tym nauczaniu wspomnienie staje się stanem umysłu: patrzeniem na świat z naszego wspólnego źródła, jednocześnie w pełni uczestnicząc w pracy, związkach i zwykłym życiu. Wszyscy należą do tej samej rzeczywistości.

Wynik zostaw projektowi i wykonaj swoją pracę. Czytanie, zadawanie pytań, uczenie się, pomaganie innym, szukanie opieki i działanie w oparciu o wiedzę praktyczną same w sobie są częścią tego projektu. Trudności, choroba czy powolne zrozumienie nie są dowodem na to, że ktoś jest gorszy duchowo lub że poniósł porażkę.

Poznaj korzyści i rolę designu

Przeczytaj instrukcję root i jej znaczenie

Przypomnij sobie całe nauczanie

W filozofii Udaya Kumara Bóg, Stwórca i jedyna Śakti wskazują na wspólne źródło pojawiające się jako każde życie. „Jesteśmy Stwórcą” odnosi się do tej wspólnej tożsamości wykraczającej poza nasze odrębne osobowości. Zapamiętywanie, wybieranie, uczenie się i troska mają miejsce w toku gry; nikt nie umieszcza poza nim osoby, która mogłaby przepisać cały projekt.

Pamiętanie o „Jestem Stwórcą” oznacza zatem rozpoznanie, kto doświadcza tego doświadczenia, przy jednoczesnym dalszym życiu zgodnie z zasadami gry. Rozpoznanie tej tożsamości nie daje jednostce nieograniczonych uprawnień ani możliwości przepisania projektu od środka. Ta sama boska tożsamość należy do wszystkich, nie tylko do osoby, która rozumie naukę.

Odkrywaj nauczanie w codziennym doświadczeniu

Przypomnij sobie całe nauczanie. Przypomnij sobie główne stwierdzenie: jesteśmy Stwórcą, który stworzył tę grę i wszedł do niej w poszukiwaniu doświadczeń; nie możemy przepisać jego projektu od środka. Niech to przedstawia sytuację, którą zamierzasz zbadać.
Zwróć uwagę na scenę i rolę. Wybierz małe, zwyczajne wydarzenie. Co się wydarzyło, jakie zrodziło się uczucie i jaka rola jest w to wplątana? Doświadczenie jest obecne; zapytaj, czy uczyniłeś z tej przejściowej roli całą swoją tożsamość.
Zwróć uwagę na potrzebę kontrolowania gry. Co według ciebie musi się wydarzyć dalej? W tym nauczaniu nie możemy stać poza grą, aby zastąpić jej projekt. Nie znasz następnej sceny; zauważ, co się stanie, kiedy to przyznasz.
Weź udział od pamięci. Przypomnijmy, że druga osoba jest także wyrazem tego samego Stwórcy. Niech to rozpoznanie wpłynie na reakcję potrzebną w tej scenie. Mówienie, słuchanie, odpoczynek lub naprawianie błędu same w sobie są doświadczeniami w grze.
Wróć i zbadaj. Przypomnij sobie jeszcze raz całą wypowiedź. Czy identyfikacja z rolą uległa rozluźnieniu? Czy opieka pojawiła się łatwiej? Zauważ, co się zmieniło, a co nie; pisanie nie jest wymagane. Celem jest zrozumienie, które wnosi w życie; samo powtarzanie słów tego nie potwierdza.

Poniższe przykłady przedstawiają opcjonalne sposoby zgłębiania nauczania, a nie warunki jego realizacji. Nie musisz nic pisać. Jeśli refleksja staje się przytłaczająca, zatrzymaj się i wróć do zwykłej czynności lub odpowiedniego wsparcia. Aby zapytanie było uczciwe, nie musi pojawiać się żadne szczególne uczucie.

Zrozumienie może stworzyć przestrzeń dla cierpliwości

W nauczaniu Udaya jesteśmy wspólnym Stwórcą doświadczającym różnych żyć. Ograniczone możliwości, niepewność i relacje umożliwiają to doświadczenie. Ta sama tożsamość obejmuje osobę, która się z nami nie zgadza.

Podczas konfliktu pamiętaj o wspólnym Stwórcy, zanim potraktujesz kogoś jak wroga. Rozważ jego sytuację, słuchaj i stawiaj niezbędne granice. Symbolika planet nie ujawni czyichś motywów ani nie usprawiedliwi krzywdzenia.

Uday rozumie myśli, wybory, zapominanie i rozpoznanie jako części projektu. Uczenie się, pomaganie i ochrona również rozwijają się w jego ramach. Nie znamy następnej sceny; świadome uczestnictwo trwa.

Czas i astrologia w ramach projektu

Doświadczaj codzienności z nową uwagą

Spójrz na drzewo, kwiat lub kogoś, kogo kochasz. Uday opisuje rozpoznanie jako pogłębianie tej radości i wyciszanie potrzeby kontrolowania życia. Zauważaj, co zmienia się dla ciebie, bez wymuszania doświadczenia.

Kiedy myśli krążą

W ramach tej filozofii niepewność jest doświadczeniem w grze, w którą weszliśmy. Pamiętanie o Stwórcy odwraca uwagę od żądania konkretnej następnej sceny i zwraca uwagę na to, jak doświadczana jest obecna.

Sprawdzony przykład: wiadomość nie ma odpowiedzi

Scena

Wysłałeś wiadomość i nie otrzymałeś odpowiedzi. Rola przyjaciela lub partnera czuje się odrzucona, a umysł ciągle powtarza: „Nie zależy im na mnie”.

Pamięć o Stwórcy

Przypomnij sobie Stwórcę, który wszedł do gry w poszukiwaniu doświadczeń. Oczekiwanie i strach przed odrzuceniem należą do tej sceny; nie opisują całości tego, kim jesteś. Druga osoba korzysta z tego samego źródła. Nie możesz przepisać gry, aby zażądać natychmiastowej odpowiedzi i nie wiesz jeszcze, dlaczego nie odpowiedziała.

Uczestnictwo w grze

Z tego wspomnienia może wyniknąć wyraźna kontynuacja lub powrót do czynności, która była przed tobą. Albo jest to uczestnictwo w toczącej się grze. Zwróć uwagę, czy twoja odpowiedź wyraża połączenie, czy też próbę wymuszenia następnej sceny.

Kiedy rozmowa boli

Jeżeli w obu osobach pojawia się ten sam Stwórca, dochodzi do niezgody pomiędzy rolami w ramach jednej gry. Na tym opiera się nauczanie troski wynikającej z uznania, a nie oddzielnego nakazu dobrego zachowania.

Sprawdzony przykład: wielokrotnie Ci przerywano

Scena

Ktoś przerywa Ci, gdy wyjaśniasz swoje wątpliwości. Pojawia się złość, a rola pragnąca szacunku zaczyna traktować drugą osobę jak wroga.

Pamięć o Stwórcy

Obydwa życia wyrażają w tej filozofii tego samego Stwórcę. Gniew jest doświadczeniem w grze; nie musi stać się całą twoją tożsamością. Pamiętaj, że nie możesz przepisać całego projektu ani narzucić odpowiedzi innej osobie spoza niego.

Uczestnictwo w grze

Możesz powiedzieć: „Chciałbym dokończyć, a potem wysłucham”. W ramach sceny możliwe jest również wstrzymanie lub zakończenie rozmowy. Rozpoznanie wspólnego źródła może pomóc w wyznaczeniu trwałej granicy; nie usuwa skutków przerwania i nie wymaga przebywania w miejscu zagrożenia.

Kiedy siebie osądzasz

Nauczanie umiejscawia tożsamość w Stwórcy, a nie w udanej lub nieudanej roli. Błąd, uczucie z nim związane i nauka po nim to doświadczenia w już zaprojektowanej grze.

Sprawdzony przykład: zapomniałeś o zobowiązaniu

Scena

Zapomniałeś zadzwonić, kiedy obiecałeś. Ktoś poczuł się niekomfortowo. Myśl zmienia się z „Zapomniałem” na „Jestem porażką”.

Pamięć o Stwórcy

Wróć do Stwórcy, który wszedł do tej gry. Nieodebrane połączenie ma zmieniającą się rolę; to nie jest cała twoja tożsamość. Nie można zastąpić sceny, która się wydarzyła, ani przepisać całego projektu. Mogą się w nim również rozwinąć wyrzuty sumienia, zrozumienie i naprawa.

Uczestnictwo w grze

Rozpoznanie w osobie dotkniętej tego samego Stwórcy nadaje przeprosinom sens. Możesz potwierdzić nieodebrane połączenie i dokonać realistycznego porozumienia. Pozwól, aby troska o to połączenie kierowała reakcją, zamiast traktować ukaranie siebie jako cel danej sceny.

Kiedy decyzja wydaje się trudna

Ustalony projekt nie usuwa decyzji z doświadczenia. W tej filozofii rozważanie możliwości, decydowanie i odkrywanie rezultatów same w sobie są częścią gry, w którą wszedł Stwórca.

Sprawdzony przykład: czy powinieneś przyjąć kolejne zobowiązanie?

Scena

Jesteś zaproszony do pomocy w organizacji wydarzenia, ale Twój tydzień jest zajęty. Chcesz być użyteczny, a także chcesz, aby wszyscy Cię aprobowali.

Pamięć o Stwórcy

Zwróć uwagę na rolę oczekującą akceptacji, a następnie przywołaj Stwórcę w już zaprojektowanej grze. Nie można przepisać całości, aby zagwarantować pochwałę lub doskonały wynik. Możesz sprawdzić, jakim czasem dysponujesz i na czym polega zaproszenie w ramach Twojego udziału w tej scenie.

Uczestnictwo w grze

Może nastąpić uczciwa oferta jednej godziny lub wyraźna obniżka. W zaangażowanych osobach obecny jest ten sam Stwórca, więc ich czas i Twoje dotychczasowe zobowiązania mają znaczenie w tym doświadczeniu. Wynik się ujawnia; decyzja nie wyklucza Cię z gry.

Kiedy majątek przyćmiewa ludzi

W nauczaniu Udaya złoto, diamenty i pieniądze stanowią małe części stworzenia, w które weszliśmy. Tożsamości Stwórcy nie mierzy się posiadaniem go. Jest to proponowany powód, dla którego relacje mogą odzyskać znaczenie w miarę pogłębiania się zrozumienia.

Sprawdzony przykład: obiekt staje się ważniejszy niż związek

Scena

Ktoś bliski przypadkowo niszczy coś cennego. Martwienie się o koszty szybko staje się pogardą dla danej osoby.

Pamięć o Stwórcy

Obiekt jest małą częścią stworzenia; druga osoba jest innym wyrazem tego samego Stwórcy. Nie możesz przepisać gry, aby cofnąć tę scenę. Kosztem nadal można się zająć, ale ani przedmiot, ani strata nie obejmują całej Twojej tożsamości.

Uczestnictwo w grze

Na podstawie tego wspomnienia może rozwinąć się rozmowa o tym, co się stało i o możliwej naprawie, bez zmniejszania związku z ceną przedmiotu. Praktyczne potrzeby pozostają częścią gry; to ćwiczenie dotyczy przywiązania, a nie ignorowania rachunków i rozdawania rzeczy.

Film i lotos

Filmowa analogia ilustruje wchłanianie i zapamiętywanie. Obraz lotosu wyraża zamierzony stan uczestnictwa: w stawie życia, z takim przywiązaniem do światła, że wydaje się niejasne, czy jego woda cię dotyka. Obydwa wskazują na Stwórcę w grze.

Sprawdzony przykład: Przypomnienie sobie emocjonalnej sceny

Scena

W kinie scena może wywołać śmiech, łzy, złość lub miłość. Kiedy wyjdziesz, wspomnienie, że to był film, może zmienić twoją relację z tymi uczuciami. Pomyśl o małym wydarzeniu w swoim dniu, które w podobny sposób cię pochłonęło.

Pamięć o Stwórcy

Uday stosuje ten ruch pamięci w grze doświadczeń: jesteśmy Stwórcą, który ją zaprojektował i w nią wszedł, i nie możemy przepisać tego projektu od wewnątrz. Powróć do tego zrozumienia, póki życie toczy się dalej. Lotos opisuje pozostawanie w tym doświadczeniu bez czynienia każdej przechodzącej emocji swoją najgłębszą tożsamością.

Uczestnictwo w grze

Poczuj to, co jest obecne i zauważ, czy pamiętanie o naukach zmienia twoje przywiązanie do nich. Nie ma wymaganego terminu, w którym emocja powinna opuścić. Pamięć oznacza pozostawanie zaangażowanym w życie; nie jest to żądanie odrętwienia lub traktowania doświadczeń innych ludzi jako nierealnych.

Kiedy wiara staje się powodem podziałów

Ktoś ci powie, że ludzie innej religii są wrogami Boga i że wyrządzanie im krzywdy przyniesie boską nagrodę. W roli lojalnego naśladowcy możesz odczuwać presję, by być posłusznym, lub bać się zadawać pytania.

Wróćmy do całej nauki: jesteśmy Stwórcą, który zaprojektował i wszedł w tę grę i nie możemy przepisać jej projektu od wewnątrz. Osoba będąca celem ma tego samego Stwórcę. Ich religia nie usuwa ich życia z naszej wspólnej tożsamości. Obiecana nagroda nie może zastąpić tego uznania.

Kwestionuj twierdzenie i jego źródło. Refuse to participate in harm, protect anyone at risk where you safely can, and seek appropriate lawful help. Te reakcje ujawniają się w grze. Challenge the person or organization promoting violence while recognizing innocent people who share their faith.

Powrót przez cały dzień

Zamierzonym stanem jest pamięć o Stwórcy podczas kontynuacji gry. Rozmowa, pomyłka, chwila spokoju może być okazją do powrotu do całości wypowiedzi. Praktyka należy do rozwijania; nie przepisuje projektu.

Wieczorna refleksja

Która scena pochłonęła mnie tak całkowicie, że przelotna rola stała się moją całą tożsamością?
Gdzie zażądałem, aby gra toczyła się inaczej i co oznaczało dla mnie zapamiętanie jej ustalonego projektu?
Czy rozpoznałem tego samego Stwórcę w innej osobie? Jak to wpłynęło na związek?
Kiedy wróciłem do centralnego zrozumienia, co zmieniło się w moim doświadczeniu – a co nie?

Wróć do nauczania, nie zamieniając dnia w punktację. Jego zamierzonym ruchem jest przejście od pamięci do naturalnej pielęgnacji. Trudne emocje lub nierozwiązane pytanie to coś, co należy zbadać, a nie dowód osobistej porażki.

Życie ze zrozumieniem Pytania dotyczące gry

Są to refleksje duchowe, a nie leczenie czy obietnica konkretnych rezultatów. W razie potrzeby dostępne jest odpowiednie profesjonalne wsparcie.