দৈনন্দিন অনুশীলন · উদয় কুমাৰৰ দৰ্শন অন্বেষণ
প্ৰতিটো অভিজ্ঞতাৰ ভিতৰত সৃষ্টিকৰ্তাক মনত ৰাখিব।
আমিয়েই সৃষ্টিকৰ্তা। অভিজ্ঞতাৰ এই খেলখন আমি সৃষ্টি কৰি ইয়াত প্ৰৱেশ কৰিছোঁ। প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতেই ইয়াৰ পৰিকল্পনা নিৰ্ধাৰণ কৰিছিলোঁ বাবে, খেলৰ ভিতৰৰ পৰা সেই পৰিকল্পনা সলনি কৰিব নোৱাৰোঁ। জীৱন অনুভৱ কৰিবলৈ আমি আমাৰ অসীম শক্তিবোৰ এৰি আহিলোঁ। সেই শক্তিবোৰ থাকিলে শৰীৰ, খাদ্য, গাড়ী বা ঘৰৰ কোনো প্ৰয়োজন নাথাকিলহেঁতেন। সকলোৱে যদি যিকোনো বস্তু তৎক্ষণাত সৃষ্টি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে খেলখন ভাঙি পৰিলহেঁতেন আৰু অভিজ্ঞতাবোৰে অৰ্থ হেৰুৱালেহেঁতেন। উদয়ৰ ব্যাখ্যাত, আমি একেই স্ৰষ্টা হৈ থাকিও খেলখনৰ প্ৰয়োজন, সম্পৰ্ক আৰু সীমাৰ মাজেৰে জীয়াই থাকিবলৈ স্বেচ্ছাই প্ৰৱেশ কৰোঁ।
সৃষ্টিকৰ্তা-আৰু-খেলৰ কাহিনীটো বুজি আৰম্ভ কৰক। তাৰ পিছত এটা বাস্তৱ দৃশ্যত ইয়ালৈ উভতি যাওক: কোনো মতানৈক্য, পৰিৱৰ্তিত পৰিকল্পনা বা আনন্দৰ মুহূৰ্ত। নিজৰ আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত লোকসকলৰ মাজত একেজন সৃষ্টিকৰ্তাক মনত ৰাখিব। তলৰ উদাহৰণসমূহে বুজাবুজিক অংশগ্ৰহণৰ সৈতে সংযোগ কৰাত সহায় কৰে; আপুনি নিজৰ গতিৰে সেইবোৰ অন্বেষণ কৰিব পাৰে।
“মইয়েই সেই সৃষ্টিকৰ্তা যি খেলৰ মাজলৈ আহিছে।” এই শিক্ষাত এই স্মৃতি মনৰ এটা অৱস্থা হৈ পৰে: কৰ্ম, সম্পৰ্ক আৰু সাধাৰণ জীৱনত সম্পূৰ্ণৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত আমাৰ ভাগ কৰা উৎসৰ পৰা পৃথিৱীখন দেখা। সকলোৱে সেই একেটা বাস্তৱতাৰেই অন্তৰ্গত।
ফলাফল ডিজাইনৰ ওপৰত এৰি দিয়ক আৰু আপোনাৰ যি কাম আছে সেইটো কৰক। পঢ়া, প্ৰশ্ন কৰা, শিকিব পৰা, আনক সহায় কৰা, যত্ন লোৱা আৰু ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ ওপৰত কাম কৰা নিজেই সেই ডিজাইনৰ অংশ। অসুবিধা, অসুস্থতা বা লেহেমীয়া বুজাবুজি কোনোবাই আধ্যাত্মিকভাৱে নীচ বা বিফল হোৱাৰ প্ৰমাণ নহয়।
ডিজাইনৰ সুবিধা আৰু ভূমিকা অন্বেষণ কৰকগোটেই শিক্ষাটো মনত ৰাখিবা
উদয় কুমাৰৰ দৰ্শনত ঈশ্বৰ, সৃষ্টিকৰ্তা আৰু এক শক্তিয়ে প্ৰতিটো জীৱন হিচাপে আবিৰ্ভাৱ হোৱা ভাগ কৰা উৎসটোলৈ আঙুলিয়াই দিয়ে। ‘আমি সৃষ্টিকৰ্তা’ বুলিলে আমাৰ পৃথক ব্যক্তিত্বৰ বাহিৰৰ এই সাধাৰণ পৰিচয়ক বুজোৱা হয়। মনত ৰখা, বাছনি কৰা, শিকিব পৰা আৰু যত্ন লোৱা এই সকলোবোৰ খেলৰ আৱিৰ্ভাৱৰ ভিতৰতে সংঘটিত হয়; কোনোৱেই মুঠ ডিজাইন পুনৰ লিখিবলৈ কোনো ব্যক্তিক ইয়াৰ বাহিৰত ৰাখিব নোৱাৰে।
“মই সৃষ্টিকৰ্তা” বুলি মনত ৰখাৰ অৰ্থ হ’ল সেয়েহে খেলৰ নিয়মৰ ভিতৰত জীয়াই থাকি অভিজ্ঞতা কোনে পাইছে সেইটো চিনাক্ত কৰা। এই পৰিচয়ক স্বীকৃতি দিলে ব্যক্তিজনক নিষিদ্ধ ক্ষমতা বা ডিজাইনটো ভিতৰৰ পৰা পুনৰ লিখাৰ ক্ষমতা দিয়া নহয়। একেটা ঐশ্বৰিক পৰিচয় সকলোৰে, কেৱল শিক্ষা বুজি পোৱা ব্যক্তিজনৰ নহয়।
দৈনন্দিন অভিজ্ঞতাত পাঠদান অন্বেষণ কৰক
- গোটেই শিক্ষাটো মনত ৰাখিবা। কেন্দ্ৰীয় বক্তব্যটো মনলৈ আনিব: আমিয়েই সেই সৃষ্টিকৰ্তা যিয়ে অভিজ্ঞতাৰ বাবে এই খেলখন সৃষ্টি কৰিছিল আৰু প্ৰৱেশ কৰিছিলো; আমি ইয়াৰ ডিজাইন ভিতৰৰ পৰা পুনৰ লিখিব নোৱাৰো। এইটোৱেই আপুনি পৰীক্ষা কৰিবলৈ ওলোৱা পৰিস্থিতিটোক ফ্ৰেমৱৰ্ক কৰিবলৈ দিয়ক।
- দৃশ্যটো আৰু ভূমিকাটো লক্ষ্য কৰক। এটা সৰু, সাধাৰণ অনুষ্ঠান বাছি লওক। কি হ’ল, কি অনুভৱৰ সৃষ্টি হ’ল, আৰু কোনটো ভূমিকাত ধৰা পৰা যেন লাগে? অভিজ্ঞতাটো উপস্থিত; সেই পাছ কৰা ভূমিকাটোক আপুনি আপোনাৰ সমগ্ৰ পৰিচয় কৰি লৈছে নেকি বুলি সুধিব।
- খেলখন নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ চাহিদা লক্ষ্য কৰক। ইয়াৰ পিছত কি হ’বই লাগিব বুলি জোৰ দিছে? এই শিক্ষাত আমি খেলৰ বাহিৰত থিয় হৈ ইয়াৰ ডিজাইনৰ ঠাই ল’ব নোৱাৰো। পৰৱৰ্তী দৃশ্যটো আপুনি নাজানে; লক্ষ্য কৰক যেতিয়া আপুনি সেইটো স্বীকাৰ কৰে তেতিয়া কি হয়।
- স্মৃতিৰ পৰা অংশগ্ৰহণ কৰক। মনত ৰাখিব যে আনজনো একেজন সৃষ্টিকৰ্তাৰ প্ৰকাশ। সেই স্বীকৃতিয়ে এই দৃশ্যটোত প্ৰয়োজনীয় সঁহাৰিৰ বিষয়ে অৱগত কৰক। কথা কোৱা, শুনা, জিৰণি লোৱা বা ভুল মেৰামতি কৰাটো নিজেই খেলৰ ভিতৰতে অভিজ্ঞতা।
- উভতি আহি পৰীক্ষা কৰক। গোটেই বক্তব্যটো আকৌ এবাৰ মনত পেলাওক। ভূমিকাটোৰ সৈতে চিনাক্তকৰণ শিথিল হৈ পৰিল নেকি? যত্ন অধিক সহজে উদ্ভৱ হৈছিল নেকি? কি সলনি হ’ল বা কি সলনি নহ’ল লক্ষ্য কৰক; লিখাৰ প্ৰয়োজন নাই। লক্ষ্য হৈছে জীৱনলৈ কঢ়িয়াই অনা বুজাবুজি; কেৱল শব্দৰ আওৰাই তাক প্ৰতিষ্ঠা নকৰে।
তলৰ উদাহৰণবোৰ পাঠদান অন্বেষণ কৰাৰ ঐচ্ছিক উপায়, উপলব্ধিৰ চৰ্ত নহয়। একো লিখাৰ প্ৰয়োজন নাই। যদি প্ৰতিফলন আপ্লুত হৈ পৰে, তেন্তে ৰৈ এটা সাধাৰণ কাম বা উপযুক্ত সমৰ্থনলৈ উভতি যাওক। সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে অনুসন্ধানৰ বাবে কোনো বিশেষ অনুভৱ দেখা দিব নালাগে।
বুজাবুজিয়ে ধৈৰ্যৰ বাবে ঠাই দিব পাৰে
উদয়ৰ শিক্ষাত, আমি বেলেগ বেলেগ জীৱন অনুভৱ কৰা একে উমৈহতীয়া স্ৰষ্টা। সীমিত শক্তি, অনিশ্চয়তা আৰু সম্পৰ্কই এই অভিজ্ঞতা সম্ভৱ কৰে। আমাৰ সৈতে মতৰ অমিল থকা ব্যক্তিজনো এই একে পৰিচয়ৰ অন্তৰ্গত।
বিবাদৰ সময়ত কাৰোবাক শত্ৰু বুলি ধৰাৰ আগতে উমৈহতীয়া স্ৰষ্টাৰ কথা মনত পেলাওক। তেওঁৰ পৰিস্থিতি বিবেচনা কৰক, শুনক আৰু প্ৰয়োজনীয় সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰক। গ্ৰহৰ প্ৰতীকে কাৰোবাৰ উদ্দেশ্য ক’ব নোৱাৰে বা ক্ষতিক ন্যায্যতা দিব নোৱাৰে।
উদয়ে চিন্তা, বাছনি, পাহৰি যোৱা আৰু চিনাক্তকৰণকো পৰিকল্পনাৰ অংশ বুলি বুজে। শিকা, সহায় কৰা আৰু ৰক্ষা কৰাও ইয়াৰ ভিতৰতে ঘটে। পৰৱৰ্তী দৃশ্য আমি নাজানো; ভাবি-চিন্তি অংশগ্ৰহণ চলি থাকে।
পৰিকল্পনাৰ ভিতৰত সময় আৰু জ্যোতিষসাধাৰণ জীৱনক নতুন মনোযোগেৰে অনুভৱ কৰক
এজোপা গছ, এপাহ ফুল বা আপোনাৰ প্ৰিয়জনক চাওক। উদয়ে কয় যে আত্মপৰিচয়ৰ উপলব্ধিয়ে এই আনন্দ গভীৰ কৰে আৰু জীৱন নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ দাবী শান্ত কৰে। কোনো অভিজ্ঞতা জোৰকৈ আনিবলৈ নোযোৱাকৈ আপোনাৰ বাবে কি সলনি হয় মন কৰক।
যেতিয়া চিন্তাবোৰে ঘূৰি ফুৰে
এই দৰ্শনৰ ভিতৰত অনিশ্চয়তা হৈছে আমি প্ৰৱেশ কৰা খেলখনৰ এক অভিজ্ঞতা। সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰিলে পৰৱৰ্তী দৃশ্য এটাৰ দাবী কৰাৰ পৰা বৰ্তমানৰ দৃশ্যটো কেনেকৈ অনুভৱ কৰা হৈছে সেইটো লক্ষ্য কৰালৈ মনোযোগ ঘূৰাই আনে।
কাম কৰা উদাহৰণ: এটা বাৰ্তাৰ কোনো উত্তৰ নাথাকে
দৃশ্য
আপুনি এটা মেছেজ পঠালে আৰু কোনো উত্তৰ অহা নাই। বন্ধু বা সংগীৰ ভূমিকাক প্ৰত্যাখ্যান কৰা অনুভৱ হয়, আৰু মনটোৱে আওৰাই থাকে, ‘তেওঁলোকে মোৰ কথা চিন্তা নকৰে।’
সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰা
অভিজ্ঞতাৰ বাবে খেলখনত প্ৰৱেশ কৰা সৃষ্টিকৰ্তাক মনত পেলাওক। অপেক্ষা আৰু প্ৰত্যাখ্যানৰ ভয় এই দৃশ্যটোৰেই অন্তৰ্গত; তেওঁলোকে আপুনি কোন সেইটোৰ সমগ্ৰ বৰ্ণনা নকৰে। আনজন ব্যক্তিয়েও একেটা উৎসৰ অংশীদাৰ। তাৎক্ষণিক উত্তৰ বিচাৰিবলৈ আপুনি খেলখন পুনৰ লিখিব নোৱাৰে, আৰু তেওঁলোকে কিয় উত্তৰ নিদিলে সেয়া এতিয়াও নাজানে।
খেলৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ কৰা
এই স্মৃতিৰ পৰাই এটা স্পষ্ট অনুসৰণ, বা আপোনাৰ সন্মুখৰ কাৰ্য্যকলাপলৈ ঘূৰি অহাৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। হয় আনফ’ল্ডিং গেমৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ। মন কৰক আপোনাৰ সঁহাৰিয়ে সংযোগ প্ৰকাশ কৰে নে পৰৱৰ্তী দৃশ্যটোক জোৰকৈ লোৱাৰ প্ৰচেষ্টা।
যেতিয়া কথা-বতৰা এটাই কষ্ট দিয়ে
যদি দুয়োজন মানুহৰ মাজত একেজন সৃষ্টিকৰ্তাই দেখা দিয়ে তেন্তে এটা খেলৰ ভিতৰত ভূমিকাৰ মাজত মতানৈক্য ঘটে। ভাল আচৰণ কৰিবলৈ পৃথক আদেশৰ জৰিয়তে নহয়, স্বীকৃতিৰ জৰিয়তে উদ্ভৱ হোৱা যত্নৰ বাবে এইটোৱেই হৈছে শিক্ষাদানৰ ভিত্তি।
কাম কৰা উদাহৰণ: আপুনি বাৰে বাৰে বাধা দিয়া হয়
দৃশ্য
আপুনি এটা চিন্তাৰ কথা বুজাই দিওঁতে কোনোবাই আপোনাৰ কথাত বাধা দিয়ে। খংৰ আবিৰ্ভাৱ হয় আৰু সন্মান বিচৰা ভূমিকাই আনজনক শত্ৰুৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।
সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰা
দুয়োটা জীৱনে এই দৰ্শনত একেজন সৃষ্টিকৰ্তাক প্ৰকাশ কৰে। খংটো খেলৰ ভিতৰৰ এক অভিজ্ঞতা; ই আপোনাৰ সমগ্ৰ পৰিচয় হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। মনত ৰাখিব যে আপুনি মুঠ ডিজাইনটো পুনৰ লিখিব নোৱাৰে বা ইয়াৰ বাহিৰৰ পৰা আন এজন ব্যক্তিৰ সঁহাৰি নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰে।
খেলৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ কৰা
আপুনি হয়তো ক’ব পাৰে, ‘মই শেষ কৰিব বিচাৰিম, তেতিয়া শুনিম।’ দৃশ্যটোৰ ভিতৰতে কথা-বতৰা থমকি ৰোৱা বা এৰি যোৱাটোও সম্ভৱ। এটা অংশীদাৰী উৎসক চিনাক্ত কৰিলে এটা দৃঢ় সীমা অৱগত হ’ব পাৰে; ই বাধাৰ প্ৰভাৱ মচি পেলাব নোৱাৰে বা বিপদ থকা ঠাইত থকাৰ প্ৰয়োজন নহয়।
যেতিয়া আপুনি নিজকে বিচাৰ কৰে
শিক্ষাই সফল বা অসফল ভূমিকাত নহয়, সৃষ্টিকৰ্তাৰ মাজত পৰিচয় স্থাপন কৰে। এটা ভুল, ইয়াৰ প্ৰতি অনুভৱ, আৰু তাৰ পিছত শিকিব পৰা সকলোবোৰ ইতিমধ্যে ডিজাইন কৰা খেলখনৰ ভিতৰৰ অভিজ্ঞতা।
কাম কৰা উদাহৰণ: আপুনি এটা প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰি গ’ল
দৃশ্য
ফোন কৰিম বুলি কওঁতে ফোন কৰিবলৈ পাহৰি গ’ল। কাৰোবাৰ অসুবিধা হৈছিল। চিন্তাটো ‘পাহৰিলোঁ’ৰ পৰা ‘মই এজন ব্যৰ্থ’লৈ সলনি হয়।
সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰা
এই খেলত প্ৰৱেশ কৰা সৃষ্টিকৰ্তাৰ ওচৰলৈ উভতি যাওক। মিছড কলটো এটা পৰিৱৰ্তিত ভূমিকাৰ অন্তৰ্গত; ই আপোনাৰ পৰিচয়ৰ সমগ্ৰতা নহয়। আপুনি ঘটা দৃশ্যটো সলনি কৰিব নোৱাৰে বা মুঠ ডিজাইনটো পুনৰ লিখিব নোৱাৰে। ইয়াৰ ভিতৰত অনুশোচনা, বুজাবুজি আৰু মেৰামতিও উন্মোচিত হ’ব পাৰে।
খেলৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ কৰা
আক্ৰান্ত ব্যক্তিজনৰ মাজত একেজন সৃষ্টিকৰ্তাক চিনি পালে ক্ষমাপ্ৰাৰ্থনাক ইয়াৰ অৰ্থ প্ৰদান কৰা হয়। আপুনি মিছড কলটো স্বীকাৰ কৰি বাস্তৱিক ব্যৱস্থা কৰিব পাৰে। নিজৰ শাস্তিক দৃশ্যটোৰ উদ্দেশ্য হিচাপে গণ্য নকৰি, সেই সংযোগৰ যত্ন লোৱাটোৱে সঁহাৰিটোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰক।
যেতিয়া এটা সিদ্ধান্ত কঠিন অনুভৱ হয়
এটা নিৰ্দিষ্ট ডিজাইনে অভিজ্ঞতাৰ পৰা সিদ্ধান্ত আঁতৰাই নিদিয়ে। এই দৰ্শনত সম্ভাৱনাৰ ওজন কৰা, সিদ্ধান্ত লোৱা আৰু ফলাফল আৱিষ্কাৰ কৰা নিজেই সৃষ্টিকৰ্তাই প্ৰৱেশ কৰা খেলখনৰ অংশ।
কাম কৰা উদাহৰণ: আপুনি আন এটা প্ৰতিশ্ৰুতি গ্ৰহণ কৰিব লাগেনে?
দৃশ্য
এটা অনুষ্ঠান আয়োজন কৰাত সহায় কৰিবলৈ আপোনাক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছে, কিন্তু আপোনাৰ সপ্তাহটো ভৰি পৰিছে। আপুনি উপযোগী হ’ব বিচাৰে আৰু লগতে বিচাৰে সকলোৱে আপোনাক অনুমোদন জনাওক।
সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰা
অনুমোদন বিচৰা ভূমিকাটো লক্ষ্য কৰক, তাৰ পিছত ইতিমধ্যে ডিজাইন কৰা খেলখনৰ ভিতৰত সৃষ্টিকৰ্তাক মনত পেলাওক। প্ৰশংসা বা নিখুঁত ফলাফলৰ নিশ্চয়তা দিবলৈ আপুনি সমগ্ৰটো পুনৰ লিখিব নোৱাৰে। এই দৃশ্যটোত অংশগ্ৰহণৰ অংশ হিচাপে আপুনি উপলব্ধ সময় আৰু আমন্ত্ৰণত কি জড়িত আছে সেয়া পৰীক্ষা কৰিব পাৰে।
খেলৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ কৰা
এঘণ্টাৰ সৎ প্ৰস্তাৱ, বা স্পষ্ট অৱনতিৰ পিছত হ’ব পাৰে। জড়িত লোকসকলৰ মাজতো একেজন সৃষ্টিকৰ্তা উপস্থিত থাকে, গতিকে অভিজ্ঞতাৰ ভিতৰত তেওঁলোকৰ সময় আৰু আপোনাৰ বিদ্যমান প্ৰতিশ্ৰুতিই গুৰুত্বপূৰ্ণ। ফলাফলটো উন্মোচিত হয়; সিদ্ধান্তই আপোনাক খেলৰ বাহিৰত ৰাখিব নোৱাৰে।
যেতিয়া সম্পত্তিবোৰে মানুহক ছাঁ পেলায়
উদয়ৰ শিক্ষাত সোণ, হীৰা, ধন আমি প্ৰৱেশ কৰা সৃষ্টিৰ সৰু সৰু অংশ। সেইবোৰৰ অধিকাৰী হৈ সৃষ্টিকৰ্তাৰ পৰিচয় জুখিব নোৱাৰি। এইটোৱেই প্ৰস্তাৱিত কাৰণ যে বুজাবুজি গভীৰ হোৱাৰ লগে লগে সম্পৰ্কবোৰে পুনৰ গুৰুত্ব লাভ কৰিব পাৰে।
কাম কৰা উদাহৰণ: সম্পৰ্কতকৈ বস্তু এটা অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰে
দৃশ্য
আপোনাৰ ওচৰৰ কোনোবাই ভুলবশতঃ কিবা এটা মূল্যৱান বস্তুৰ ক্ষতি কৰে। ইয়াৰ খৰচৰ চিন্তা সোনকালে ব্যক্তিজনৰ প্ৰতি অৱজ্ঞাত পৰিণত হয়।
সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰা
বস্তুটো সৃষ্টিৰ এটা সৰু অংশ; আনজন ব্যক্তি একেজন সৃষ্টিকৰ্তাৰ আন এক প্ৰকাশ। এই দৃশ্যটো বাতিল কৰিবলৈ আপুনি খেলখন পুনৰ লিখিব নোৱাৰে। খৰচটো এতিয়াও সমাধান কৰিব পাৰি, কিন্তু বস্তুটো বা ক্ষতিৰ মাজতো আপোনাৰ সমগ্ৰ পৰিচয়টো নাথাকে।
খেলৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ কৰা
সেই স্মৃতিৰ পৰাই কি হৈছিল আৰু সম্ভাৱ্য মেৰামতিৰ বিষয়ে এটা কথা-বতৰা এটা বস্তুৰ দামৰ সৈতে সম্পৰ্ক হ্ৰাস নকৰাকৈয়ে উন্মোচিত হ’ব পাৰে। ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োজনীয়তাবোৰ খেলৰ অংশ হৈয়েই থাকে; এই অনুশীলনটো বিল আওকাণ কৰা বা সম্পত্তি দিয়া নহয়, মোহৰ বিষয়ে।
চিনেমাখন আৰু পদুম
চিনেমাৰ উপমাটোৱে শোষণ আৰু স্মৃতিৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰে। পদুমৰ প্ৰতিমূৰ্তিটোৱে অংশগ্ৰহণৰ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত অৱস্থাটো প্ৰকাশ কৰে: জীৱনৰ পুখুৰীৰ ভিতৰত, ইমান পোহৰৰ মোহৰ সৈতে যে ইয়াৰ পানীয়ে আপোনাক স্পৰ্শ কৰে নে নকৰে সেয়া স্পষ্ট নহয় যেন লাগে। দুয়োটাই খেলৰ ভিতৰত সৃষ্টিকৰ্তালৈ উভতি আঙুলিয়াই দিয়ে।
কাম কৰা উদাহৰণ: এটা আৱেগিক দৃশ্যৰ পিছত মনত পেলোৱা
দৃশ্য
চিনেমা হলত এটা দৃশ্যই হাঁহি, চকুলো, খং বা প্ৰেম কঢ়িয়াই আনিব পাৰে। যোৱাৰ লগে লগে চিনেমা আছিল বুলি মনত ৰাখিলে সেই অনুভৱবোৰৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্ক সলনি হ’ব পাৰে। আপোনাৰ দিনটোৰ এটা সৰু পৰিঘটনাৰ কথা ভাবি চাওক যিয়ে আপোনাক একেদৰেই গ্ৰহণ কৰিছিল।
সৃষ্টিকৰ্তাক স্মৰণ কৰা
উদয়ে সেই স্মৃতিৰ গতি অভিজ্ঞতাৰ খেলত প্ৰয়োগ কৰে: আমিই সেই সৃষ্টিকৰ্তা যিয়ে ইয়াৰ ডিজাইন আৰু প্ৰৱেশ কৰিলোঁ, আৰু ডিজাইনটো ভিতৰৰ পৰা পুনৰ লিখিব নোৱাৰো। জীৱন চলি থকাৰ সময়ত সেই বুজাবুজিলৈ উভতি যাওক। পদুমে প্ৰতিটো পাৰ হৈ যোৱা আৱেগক আপোনাৰ গভীৰ পৰিচয় নকৰাকৈ অভিজ্ঞতাত থকাৰ বৰ্ণনা কৰে।
খেলৰ ভিতৰত অংশগ্ৰহণ কৰা
কি উপস্থিত আছে সেইটো অনুভৱ কৰক আৰু লক্ষ্য কৰক যে শিক্ষাটো মনত ৰাখিলে ইয়াৰ প্ৰতি আপোনাৰ মোহ সলনি হয় নেকি। কোনো আৱেগ আঁতৰি যোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজনীয় সময়সীমা নাই। স্মৃতি মানে জীৱনৰ লগত নিয়োজিত হৈ থকা; ই অজ্ঞান হৈ পৰা বা আনৰ অভিজ্ঞতাক অবাস্তৱ বুলি গণ্য কৰাৰ দাবী নহয়।
যেতিয়া বিশ্বাস বিভাজনৰ কাৰণ হৈ পৰে
কোনোবাই আপোনাক কয় যে আন ধৰ্মৰ মানুহ ঈশ্বৰৰ শত্ৰু আৰু তেওঁলোকৰ ক্ষতি কৰিলে ঐশ্বৰিক পুৰস্কাৰ লাভ কৰিব। আনুগত্যশীল অনুগামীৰ ভূমিকাক মানি চলিবলৈ হেঁচা দিয়া অনুভৱ হ’ব পাৰে বা প্ৰশ্ন কৰিবলৈ ভয় কৰা হ’ব পাৰে।
গোটেই শিক্ষালৈ উভতি যাওক: আমিয়েই সৃষ্টিকৰ্তা যিয়ে এই খেলখনৰ ডিজাইন কৰিছিল আৰু প্ৰৱেশ কৰিছিলো, আৰু ইয়াৰ ডিজাইন ভিতৰৰ পৰা পুনৰ লিখিব নোৱাৰো। লক্ষ্য কৰি লোৱা ব্যক্তিজনৰ একেজন সৃষ্টিকৰ্তাৰ ভাগ আছে। তেওঁলোকৰ ধৰ্মই তেওঁলোকৰ জীৱন আমাৰ ভাগ-বতৰা পৰিচয়ৰ পৰা আঁতৰাই নিদিয়ে। প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া পুৰস্কাৰে সেই স্বীকৃতিৰ ঠাই ল’ব নোৱাৰে।
দাবী আৰু ইয়াৰ উৎসক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰক। ক্ষতিৰ ক্ষেত্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰক, য'ত আপুনি নিৰাপদে পাৰে তাত বিপদত পৰা যিকোনো ব্যক্তিক সুৰক্ষা দিয়ক আৰু উপযুক্ত বৈধ সহায় বিচাৰক। সেই সঁহাৰিবোৰ খেলৰ ভিতৰতে উন্মোচিত হয়। হিংসাৰ প্ৰচাৰ কৰা ব্যক্তি বা সংস্থাটোক প্ৰত্যাহ্বান জনাওক আৰু একে সময়তে তেওঁলোকৰ বিশ্বাসৰ অংশীদাৰ নিৰীহ লোকক স্বীকৃতি দিয়ক।
গোটেই দিনটো ঘূৰি আহিব
উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত অৱস্থাটো হ’ল খেল চলি থকাৰ সময়ত সৃষ্টিকৰ্তাৰ স্মৃতি। কথা-বতৰা, ভুল বা নিস্তব্ধ মুহূৰ্ত এটা গোটেই বক্তব্যটোলৈ ঘূৰি অহাৰ সুযোগ হ’ব পাৰে। অভ্যাসটো উন্মোচনৰ ভিতৰৰ; ই ডিজাইনটো পুনৰ লিখা নহয়।
এটা সন্ধিয়াৰ প্ৰতিফলন
- কোনটো দৃশ্যই মোক ইমান সম্পূৰ্ণৰূপে গ্ৰহণ কৰিলে যে এটা পাছ কৰা ভূমিকা মোৰ সমগ্ৰ পৰিচয় হৈ পৰিল?
- মই ক’ত দাবী কৰিছিলো যে খেলখন বেলেগ ধৰণেৰে উন্মোচিত হওক, আৰু ইয়াৰ নিৰ্দিষ্ট ডিজাইনটো মনত ৰখাটোৱে মোৰ বাবে কি অৰ্থ বহন কৰিছিল?
- মই আন এজন ব্যক্তিৰ মাজত একেজন সৃষ্টিকৰ্তাক চিনি পাইছিলোঁনে? সেইটোৱে সম্পৰ্কটোত কেনে প্ৰভাৱ পেলালে?
- যেতিয়া মই কেন্দ্ৰীয় বুজাবুজিলৈ উভতি আহিলোঁ, তেতিয়া মোৰ অভিজ্ঞতাত কি সলনি হ’ল—আৰু কি নহ’ল?
দিনটোক স্ক’ৰলৈ পৰিণত নকৰাকৈয়ে পাঠদানলৈ উভতি যাওক। ইয়াৰ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত গতি স্মৃতিৰ পৰা প্ৰাকৃতিক যত্নৰ দিশে। এটা কঠিন আৱেগ বা কোনো অমীমাংসিত প্ৰশ্ন পৰীক্ষা কৰিবলগীয়া কথা, ব্যক্তিগত ব্যৰ্থতাৰ প্ৰমাণ নহয়।
এইবোৰ আধ্যাত্মিক প্ৰতিফলন, চিকিৎসা বা বিশেষ ফলাফলৰ প্ৰতিশ্ৰুতি নহয়। প্ৰয়োজনৰ সময়ত উপযুক্ত পেছাদাৰী সহায় উপলব্ধ হৈ থাকে।