উদয়ে এই কথাটো সৃষ্টি আৰু পৰিচয়ৰ দাৰ্শনিক ব্যাখ্যা হিচাপে আগবঢ়াইছে। নিসংগতা আৰু বিৰক্তিয়ে তেওঁৰ বিৱৰণীত উদ্দেশ্য প্ৰকাশ কৰিছে। পাঠকে সেই ব্যাখ্যাটো পৰীক্ষা কৰি সুধিব পাৰে যে তেওঁলোকৰ বাবে ইয়াৰ কোনো যুক্তি আছে নেকি? ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে বুজাবুজিক সুলভ কৰি তোলা আৰু স্মৃতি জীৱনলৈ অনা।
তথাপিও ঈশ্বৰ, নিয়মৰ ভিতৰত জীৱনৰ অভিজ্ঞতা
উদয়ৰ শিক্ষাত এই খেলত প্ৰৱেশ কৰাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে আমি ঈশ্বৰ হোৱা বন্ধ কৰি দিওঁ। আমি একেজন সৃষ্টিকৰ্তা যিয়ে প্ৰতিটো ব্যক্তিগত ভূমিকাত উপলব্ধ সৃষ্টিকৰ্তাৰ নিষিদ্ধ শক্তিৰ অবিহনে স্বেচ্ছাই বিভিন্ন জীৱনত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। সীমাবদ্ধতাটো খেলখনৰ অভিজ্ঞতাৰ ধৰণৰ; ই আমাৰ ভাগ কৰা ঐশ্বৰিক পৰিচয় আঁতৰাই নিদিয়ে।
জীৱন অনুভৱ কৰিবলৈ আমি আমাৰ অসীম শক্তিবোৰ এৰি আহিলোঁ। সেই শক্তিবোৰ থাকিলে শৰীৰ, খাদ্য, গাড়ী বা ঘৰৰ কোনো প্ৰয়োজন নাথাকিলহেঁতেন। সকলোৱে যদি যিকোনো বস্তু তৎক্ষণাত সৃষ্টি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে খেলখন ভাঙি পৰিলহেঁতেন আৰু অভিজ্ঞতাবোৰে অৰ্থ হেৰুৱালেহেঁতেন। উদয়ৰ ব্যাখ্যাত, আমি একেই স্ৰষ্টা হৈ থাকিও খেলখনৰ প্ৰয়োজন, সম্পৰ্ক আৰু সীমাৰ মাজেৰে জীয়াই থাকিবলৈ স্বেচ্ছাই প্ৰৱেশ কৰোঁ।
“মই সৃষ্টিকৰ্তা” বুলি মনত ৰখাৰ অৰ্থ হ’ল সেয়েহে খেলৰ নিয়মৰ ভিতৰত জীয়াই থাকি অভিজ্ঞতা কোনে পাইছে সেইটো চিনাক্ত কৰা। এই পৰিচয়ক স্বীকৃতি দিলে ব্যক্তিজনক নিষিদ্ধ ক্ষমতা বা ডিজাইনটো ভিতৰৰ পৰা পুনৰ লিখাৰ ক্ষমতা দিয়া নহয়। একেটা ঐশ্বৰিক পৰিচয় সকলোৰে, কেৱল শিক্ষা বুজি পোৱা ব্যক্তিজনৰ নহয়।
সকলো পৰিকল্পিত হ’লে কাম কিয় কৰিম?
উদয়ে চিন্তা, বাছনি, পাহৰি যোৱা আৰু চিনাক্তকৰণকো পৰিকল্পনাৰ অংশ বুলি বুজে। শিকা, সহায় কৰা আৰু ৰক্ষা কৰাও ইয়াৰ ভিতৰতে ঘটে। পৰৱৰ্তী দৃশ্য আমি নাজানো; ভাবি-চিন্তি অংশগ্ৰহণ চলি থাকে।
পৰিকল্পনাৰ ভিতৰত সময় আৰু জ্যোতিষ
উদয়ে জ্যোতিষক এক মুখ্য যোগসূত্ৰ বুলি গণ্য কৰে: জন্মকালীন গ্ৰহস্থিতি, গ্ৰহৰ গতি আৰু দশাই সলনি হোৱা অভিজ্ঞতা বুজিবলৈ তেওঁৰ কাঠামো দিয়ে। তেওঁ এই চক্ৰবোৰক সম্পূৰ্ণ হৈ থকা পৰিকল্পনাৰ প্ৰকাশ বুলি ব্যাখ্যা কৰে।
এটা সময়ৰ ভিতৰত আন এটা সময়
বিংশোত্তৰী জ্যোতিষত মহাদশাৰ ভিতৰত অন্তৰ্দশা আৰু সৰু সময়খণ্ড থাকে। বৃহস্পতিৰ সম্পূৰ্ণ মহাদশা 16 বছৰ; শনিৰ 19 বছৰ। জন্মৰ সময়ত আৰম্ভণিৰ বিন্দু বেলেগ হয়। এই পৰম্পৰাগত সময়বোৰ আপোনাৰ বাবে ভৱিষ্যদ্বাণী নহয়।
পৰিৱৰ্তন দেখা আৰু তাৰ কাৰণ প্ৰমাণ কৰা বেলেগ কথা। জ্যোতিষীয় ব্যাখ্যাই অকলে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড প্ৰমাণ নকৰে। উদয়ৰ সিদ্ধান্ত পৰখ কৰক, তাৰ সমৰ্থন কি সোধক আৰু মতভেদৰ বাবে ঠাই ৰাখক।
বুজাবুজিয়ে ধৈৰ্যৰ বাবে ঠাই দিব পাৰে
বিবাদৰ সময়ত কাৰোবাক শত্ৰু বুলি ধৰাৰ আগতে উমৈহতীয়া স্ৰষ্টাৰ কথা মনত পেলাওক। তেওঁৰ পৰিস্থিতি বিবেচনা কৰক, শুনক আৰু প্ৰয়োজনীয় সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰক। গ্ৰহৰ প্ৰতীকে কাৰোবাৰ উদ্দেশ্য ক’ব নোৱাৰে বা ক্ষতিক ন্যায্যতা দিব নোৱাৰে।
এজোপা গছ, এপাহ ফুল বা আপোনাৰ প্ৰিয়জনক চাওক। উদয়ে কয় যে আত্মপৰিচয়ৰ উপলব্ধিয়ে এই আনন্দ গভীৰ কৰে আৰু জীৱন নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ দাবী শান্ত কৰে। কোনো অভিজ্ঞতা জোৰকৈ আনিবলৈ নোযোৱাকৈ আপোনাৰ বাবে কি সলনি হয় মন কৰক।
আত্মবিশ্বাস, সফলতা, বুদ্ধিমত্তা আৰু একতা
এই বুজাবুজিয়ে দৈনন্দিন জীৱনলৈ কি আনিব পাৰে? উদয়ে আত্মবিশ্বাস, সফলতা, ব্যক্তিগত বৃদ্ধি, সুসম্পৰ্ক, বুদ্ধিমত্তা, শান্তি আৰু মংগল আমাৰ একত্বক স্বীকৃতি দিয়াৰ উপকাৰ হিচাপে উপস্থাপন কৰিছে। আমন্ত্ৰণটো হ’ল মূল বুজাবুজিক দেখা আৰু জীয়াই থকাৰ এক নিৰ্দিষ্ট পদ্ধতি হ’বলৈ দিয়া।
“মইয়েই সেই সৃষ্টিকৰ্তা যি খেলৰ মাজলৈ আহিছে।” এই শিক্ষাত এই স্মৃতি মনৰ এটা অৱস্থা হৈ পৰে: কৰ্ম, সম্পৰ্ক আৰু সাধাৰণ জীৱনত সম্পূৰ্ণৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত আমাৰ ভাগ কৰা উৎসৰ পৰা পৃথিৱীখন দেখা। সকলোৱে সেই একেটা বাস্তৱতাৰেই অন্তৰ্গত।
উদয়ৰ একাউণ্টত এই ৱেবছাইটলৈ কোন আহে, কেতিয়া আহি পায়, কোনবোৰ পৃষ্ঠা পঢ়ে, কিমান সঘনাই ঘূৰি আহে, বুজিবলৈ কিমান সময় লাগে আৰু কিমান লাভ হয়, এই সকলোবোৰ ডিজাইনৰ অন্তৰ্গত। তেওঁ নিজৰ আধ্যাত্মিক বিশ্বদৃষ্টিভংগীৰ ভিতৰত অনুকূল গ্ৰহৰ সময়ৰ সৈতেও প্ৰস্তুতিৰ সম্পৰ্ক ৰাখে। শিক্ষাৰ সন্মুখীন হোৱাটোক নিজৰ সময় আহিলেই আহি পোৱা বুলি বুজিব পাৰি; গ্ৰহৰ প্ৰভাৱ ইয়াত এটা বিশ্বাস, স্বাস্থ্য বা সফলতাৰ কোনো প্ৰতিষ্ঠিত কাৰণ নহয়।