আমি কোন সেইটো জনাৰ জৰিয়তে আত্মবিশ্বাস
আন এজন ব্যক্তিৰ ধন, কৰ্তৃত্ব বা অনুমোদনৰ কাষত এজন ব্যক্তিত্বক সৰু যেন লাগিব পাৰে। উদয়ে আমাক গভীৰ পৰিচয়ৰ বিষয়ে অনুসন্ধান কৰিবলৈ কয়: যদি আমি ভাগ কৰা সৃষ্টিকৰ্তা, সম্পত্তি আৰু মৰ্যাদা সৃষ্টিৰ অংশ, আমি কোন তাৰ পৰিমাপ নহয়। এই পৰিচয়ত আমাৰ লগত মতানৈক্য থকা ব্যক্তিজনকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে; ই কাকো শ্ৰেষ্ঠত্ব নিদিয়ে।
এটা ভুল আপোনাৰ সমগ্ৰ পৰিচয় নহয়।
ধৰি লওক আপুনি এটা চাকৰিৰ বাবে প্ৰত্যাখ্যান কৰি ভাবিছে, “মোৰ মূল্য সকলোতকৈ কম।” এই শিক্ষাত প্ৰত্যাখ্যান খেলৰ ভিতৰৰ এটা ভূমিকাৰ অন্তৰ্গত, আপোনাৰ পৰিচয়ৰ সমগ্ৰ নহয়। শ্বেয়াৰ কৰা সৃষ্টিকৰ্তাক মনত ৰাখিলে শিকিবলৈ ঠাই পাব পাৰি, মতামত বিচাৰিব পাৰি আৰু পুনৰ আবেদন কৰিব পাৰি। প্ৰস্তুতি আৰু প্ৰচেষ্টাই উন্মোচনৰ অংশ হৈয়েই থাকে, যদিও আপুনি পৰৱৰ্তী ফলাফলৰ নিশ্চয়তা দিব নোৱাৰে।
এটা বিশ্বাসৰ পুনৰাবৃত্তিৰ পৰা বুজাটো কেনেকৈ পৃথক?
দুটা প্ৰশ্ন সোধা-পোছাৰ বাবে মুকলি হৈয়েই আছে: এই ভাগ-বতৰা কৰা পৰিচয়টো কেনেকৈ সঁচা হ’ব পাৰে, আৰু যেতিয়া আপুনি জীৱনটোক এইদৰে বুজি পায় তেতিয়া কি পৰিৱৰ্তন হয়? উদয়ে আশা কৰে যে অধিক আত্মবিশ্বাস আৰু সম্পত্তি বা অনুমোদনৰ ওপৰত কম নিৰ্ভৰশীলতা। অধিক আত্মবিশ্বাসী অনুভৱে নিজেই সৃষ্টিৰ বিৱৰণী প্ৰমাণ নকৰে আৰু এটা কঠিন দিনে আপোনাক ব্যৰ্থ নকৰে।
আত্মবিশ্বাস আৰু ব্যক্তিত্ব বিকাশ
ভিতৰত সৃষ্টিকৰ্তাক চিনি পোৱাৰ উদ্দেশ্য হৈছে প্ৰশংসা, সমালোচনা আৰু বিফলতাৰ ভয়ৰ বাহিৰেও আত্মবিশ্বাস অনা। উদয়ে এনে এক ব্যক্তিত্বৰ বৰ্ণনা কৰিছে যি এই বুজাবুজি দৈনন্দিন জীৱনত থিতাপি লোৱাৰ লগে লগে অধিক স্থিৰ, অধিক মুকলি আৰু অধিক যত্নশীল হৈ পৰে।
সফলতা, কাম আৰু সমৃদ্ধি
উদয়ে অধিক সফলতাক স্পষ্ট মন আৰু উন্নত সম্পৰ্কৰ স্বাভাৱিক প্ৰকাশ হিচাপে লয়: আমি আনৰ পৰা শুনিবলৈ, শিকে, সহযোগ কৰোঁ আৰু সহায় লাভ কৰোঁ। তেওঁ আশা কৰা লাভৰ ভিতৰত ধন-সম্পত্তি আৰু বস্তুগত মংগল অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। ব্যক্তিজন, পৰিস্থিতি, প্ৰচেষ্টা আৰু উন্মোচিত ডিজাইনৰ লগত সফলতাৰ মাত্ৰা বেলেগ বেলেগ; কোনো বিশেষ আয় বা সফলতাৰ হাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হোৱা নাই।
একতাৰ জৰিয়তে ভাল সম্পৰ্ক
যেতিয়া আমি সকলোৰে মাজত একেজন সৃষ্টিকৰ্তাক চিনি পাওঁ, তেতিয়া আন এজন ব্যক্তি এতিয়া কেৱল প্ৰতিদ্বন্দ্বী বা বাধা হৈ নাথাকে। এই সংযোগৰ পৰা সন্মান, শুনা, ক্ষমা আৰু সহযোগিতা বৃদ্ধি পাব পাৰে। এইবোৰ সম্পৰ্কৰ যোগেদি সমৰ্থন আৰু সুযোগৰ উন্মেষ ঘটিব পাৰে। মেৰামতিৰ লগত এতিয়াও আনৰ পছন্দ, সন্মতি আৰু সীমা জড়িত হৈ থাকে।
ছুপাৰ বুদ্ধিমত্তা আৰু ইউনিভাৰ্চেল সংযোগ
উদয়ে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ পৰা বুদ্ধিমত্তাৰ এই প্ৰৱেশ বুলি কয়: কাৰণ সকলো এক, বুদ্ধিমত্তা কেৱল বিচ্ছিন্ন আত্মবোধৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়। এই সংযোগ আৰু নিস্তব্ধ মন এটাৰ জৰিয়তে উপলব্ধ হোৱা গভীৰ বুজাবুজিৰ বাবে তেওঁ “ছুপাৰ ইনটেলিজেন্স” ব্যৱহাৰ কৰে। এইটোৱেই তেওঁৰ আধ্যাত্মিক অন্তৰ্দৃষ্টিৰ বিৱৰণ, বুদ্ধিমত্তাৰ জুখিব পৰা বৃদ্ধি বা সকলো জনা বুলি দাবী কৰাতকৈ। এটা অন্তৰ্দৃষ্টি শিক্ষণ, প্ৰমাণ আৰু পৰীক্ষা কৰাটো প্ৰয়োজনীয় হৈয়েই আছে।
সময়, বুজাবুজি আৰু সুবিধাসমূহ ডিজাইনৰ ভিতৰতে উন্মোচিত হয়
ফলাফল ডিজাইনৰ ওপৰত এৰি দিয়ক আৰু আপোনাৰ যি কাম আছে সেইটো কৰক। পঢ়া, প্ৰশ্ন কৰা, শিকিব পৰা, আনক সহায় কৰা, যত্ন লোৱা আৰু ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ ওপৰত কাম কৰা নিজেই সেই ডিজাইনৰ অংশ। অসুবিধা, অসুস্থতা বা লেহেমীয়া বুজাবুজি কোনোবাই আধ্যাত্মিকভাৱে নীচ বা বিফল হোৱাৰ প্ৰমাণ নহয়।
আনুষংগিক প্ৰশ্ন
সকলো পৰিকল্পিত হ’লে কাম কিয় কৰিম?
উদয়ে চিন্তা, বাছনি, পাহৰি যোৱা আৰু চিনাক্তকৰণকো পৰিকল্পনাৰ অংশ বুলি বুজে। শিকা, সহায় কৰা আৰু ৰক্ষা কৰাও ইয়াৰ ভিতৰতে ঘটে। পৰৱৰ্তী দৃশ্য আমি নাজানো; ভাবি-চিন্তি অংশগ্ৰহণ চলি থাকে।
পৰিকল্পনাৰ ভিতৰত সময় আৰু জ্যোতিষ
উদয়ে জ্যোতিষক এক মুখ্য যোগসূত্ৰ বুলি গণ্য কৰে: জন্মকালীন গ্ৰহস্থিতি, গ্ৰহৰ গতি আৰু দশাই সলনি হোৱা অভিজ্ঞতা বুজিবলৈ তেওঁৰ কাঠামো দিয়ে। তেওঁ এই চক্ৰবোৰক সম্পূৰ্ণ হৈ থকা পৰিকল্পনাৰ প্ৰকাশ বুলি ব্যাখ্যা কৰে।
বুজাবুজিয়ে ধৈৰ্যৰ বাবে ঠাই দিব পাৰে
বিবাদৰ সময়ত কাৰোবাক শত্ৰু বুলি ধৰাৰ আগতে উমৈহতীয়া স্ৰষ্টাৰ কথা মনত পেলাওক। তেওঁৰ পৰিস্থিতি বিবেচনা কৰক, শুনক আৰু প্ৰয়োজনীয় সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰক। গ্ৰহৰ প্ৰতীকে কাৰোবাৰ উদ্দেশ্য ক’ব নোৱাৰে বা ক্ষতিক ন্যায্যতা দিব নোৱাৰে।