অনুশোচনা আৰু আত্মনিন্দাৰ মাজত পাৰ্থক্য কি?
ভুল এটা চিনি পালে ক’ব পাৰি যে কিবা এটা কামত মনোযোগৰ প্ৰয়োজন। বাৰে বাৰে নিজকে অমূল্য বুলি ঘোষণা কৰিলে নিজেই আন এজন ব্যক্তিৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ মেৰামতি নহয়। উদয়ৰ গুৰুত্ব এতিয়া আপোনাৰ হাতত যি আছে তাকেই কৰা, একে সময়তে অপ্ৰয়োজনীয় আত্মশাস্তিৰ পৰা আঁতৰি থাকে। ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে যিটো ঘটিছে তাক অস্বীকাৰ কৰা বা আনজনে আপোনাক ক্ষমা কৰিব লাগিব বুলি ধৰি লোৱা।
এটা উদাহৰণ: আপুনি এটা প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰিলে
আপুনি এটা প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰিলে আৰু আন এজন ব্যক্তিৰ অসুবিধা হ’ল। হেৰুৱা প্ৰতিশ্ৰুতি স্বীকাৰ কৰক, ইয়াৰ প্ৰভাৱ শুনা আৰু সম্ভৱ হ’লে ব্যৱহাৰিক মেৰামতিৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ক। আপুনি ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিশ্ৰুতি কেনেকৈ পালন কৰে সেইটোও সলনি কৰিব পাৰে। “সকলো ডিজাইন কৰা হৈছে” বুলি কোৱাটোৱে সেই কথা-বতৰাৰ ঠাই ল’ব নালাগে বা আচৰণটো পুনৰাবৃত্তি কৰাৰ অজুহাত হ’ব নালাগে।
যদি মই ব্যক্তিজনৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিব নোৱাৰো তেন্তে কি হ’ব?
উদয়ে কয় যে যেতিয়া ক্ষমা বিচৰাটো সঁচাকৈয়ে সম্ভৱ নহয় তেতিয়া আপুনি নিজকে আঘাত দি থকাৰ প্ৰয়োজন নাই। কি ভুল হ’ল চিনি লওক আৰু হাতত থকা আচৰণ সলনি কৰক। দূৰত্বৰ বাবে ব্যক্তিজনৰ ইচ্ছাক সন্মান কৰা; ক্ষমা বিচৰাটো কোনো সীমাক অৱজ্ঞা কৰাৰ কাৰণ নহয়। মেৰামতিৰ কিছুমান প্ৰশ্নৰ বাবে উপযুক্ত পেছাদাৰী বা আইনী নিৰ্দেশনাৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।
মই দয়ালু হ’ব পাৰোনে আৰু তথাপিও দৃঢ় হ’ব পাৰোনে?
হয়। এই শিক্ষাত ভাগ কৰা পৰিচয় দেখাৰ বাবে সীমা মচি পেলোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। আপুনি ক’ব পাৰে যে কোনো কাৰ্য্য গ্ৰহণযোগ্য নহয়, বিপদজনক পৰিস্থিতি এৰিব পাৰে বা সহায় বিচাৰিব পাৰে। উদয়ে স্পষ্ট কৰি দিলে যে তেওঁৰ মহৰ উদাহৰণ প্ৰতিশোধৰ স্বৰূপে আন এজন মানুহক আঘাত দিয়াৰ অনুমতি নহয়। তেওঁৰ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত সঁহাৰি সমানুপাতিক আৰু বৈধ।
মতানৈক্য মানে কাৰোবাৰ মূল্য কম নেকি?
নহয় উদয়ে কয় যে তেওঁ মতানৈক্য থকা মানুহক অপমান বা জোৰ-জবৰদস্তি কৰিব নিবিচাৰে। বিভিন্ন বুজাবুজি কাৰোবাক কম যত্নৰ যোগ্য বুলি গণ্য কৰাৰ কাৰণ নহয়। চাইটটোৱে আন্তৰিক প্ৰশ্নক আদৰণি জনায় আৰু কোনো ব্যক্তিয়ে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে নে নকৰে তাৰ পৰা তেওঁৰ মূল্য অনুমান নকৰে।
আনুষংগিক প্ৰশ্ন
একেজন সৃষ্টিকৰ্তাক দেখাৰ অৰ্থ হ’ল ক্ষতি গ্ৰহণ কৰা নেকি?
নহয়, এটা জীৱন ৰক্ষা কৰা, সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা আৰু ক্ষতি মেৰামতি কৰা আদিও ভাগ কৰা সৃষ্টিৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে। এই কাৰ্য্যবোৰ খেলৰ ভিতৰতে ঘটে। সৃষ্টিকৰ্তা-সচেতনতাই সন্মতি বা পৰিণতি মচি পেলোৱা নাই, আৰু কাকো বিপদত থকাৰ প্ৰয়োজন নাই।
সকলোবোৰ ডিজাইন কৰা হৈছে বুলি মই ক্ষতি গ্ৰহণ কৰা উচিত নেকি?
নহয় উদয়ে স্পষ্ট কৰি দিলে যে ক্ষতিক প্ৰতিহত কৰাৰ অৰ্থ হ’ল উপযুক্ত, বৈধ ব্যৱস্থা—প্ৰতিশোধ নহয়। সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰক, সহায় বিচাৰক আৰু নিজকে আৰু আনক ৰক্ষা কৰক। আত্মসমৰ্পণ কৰিবলৈ বিপদত থকাৰ প্ৰয়োজন নাই।
যদি মই কাৰোবাক আঘাত দিছো তেন্তে কি হ’ব?
কি হৈছিল স্বীকাৰ কৰক, য’ত প্ৰয়োজন হয় তাত ক্ষমা বিচাৰিব আৰু যুক্তিসংগত মেৰামতি কৰক। উদয়ে দীৰ্ঘদিনীয়া আত্মনিন্দাৰ পৰা কৰ্মক পৃথক কৰে। ডিজাইনটো গ্ৰহণ কৰিলে আন ব্যক্তিৰ প্ৰয়োজনীয়তা মচি পেলোৱা নহয় বা পুনৰাবৃত্তিমূলক ক্ষতি কৰাটো ন্যায্যতা প্ৰদান কৰা নহয়।
জীৱনটোক খেল বুলি ক’লে দুখ-কষ্টক অবাস্তৱ কৰি তোলা হয়নে?
নহয়, “খেল” হৈছে শিক্ষাৰ সৃষ্টি আৰু অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনাৰ ধৰণ, বিষ, সন্মতি বা পৰিণতিক তুচ্ছজ্ঞান কৰাৰ কাৰণ নহয়। আন জীৱনবোৰ যত্নৰ যোগ্য।
এই শিক্ষাৰ সৈতে জীৱ-জন্তুৰ সম্পৰ্ক কেনেকুৱা?
উদয়ৰ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত দিশ হ’ল অধিক সংবেদনশীলতা আৰু সকলো জীৱনৰ প্ৰতি যত্ন। খাদ্য আৰু প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ বিষয়ে তেওঁৰ আলোচনা নিষ্ঠুৰতা বা অৱহেলাৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ নহয়।
বুজাবুজিয়ে ধৈৰ্যৰ বাবে ঠাই দিব পাৰে
বিবাদৰ সময়ত কাৰোবাক শত্ৰু বুলি ধৰাৰ আগতে উমৈহতীয়া স্ৰষ্টাৰ কথা মনত পেলাওক। তেওঁৰ পৰিস্থিতি বিবেচনা কৰক, শুনক আৰু প্ৰয়োজনীয় সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰক। গ্ৰহৰ প্ৰতীকে কাৰোবাৰ উদ্দেশ্য ক’ব নোৱাৰে বা ক্ষতিক ন্যায্যতা দিব নোৱাৰে।